Geen plan, geen glorie

Een burn-out en een depressie. Dat is nog al wat voor een meisje wat pas net 23 jaar is geworden.
In januari 2017 zakte mijn lichaam in elkaar. Geluid en licht waren mijn grote vijanden en heb een paar dagen in het donker moeten leven. Als ik ook maar een beetje daglicht tegen kwam was het meteen hop de zonnebril op.

De reden voor deze mentalbreakdown was vrij zichtbaar. ik was altijd bezig. Altijd.
Sliep maar een paar uurtjes in de nacht, hup naar de fulltime baan. Deze baan paste niet bij mij en vond ik totaal verschrikkelijk. Als ik thuiskwam om iets over 5 ging ik even op de bank slapen tot dat het eten klaar was. Daarna was het of door naar mijn avondopleiding Journalistiek, naar mijn wekelijkse radio show, naar een concert om daar een recensie over te schrijven of naar mijn baan in de kroeg als enthousiaste barvrouw.
Ik was gesloopt.

Ik wist zelf ook al dat ik dit niet lang vol ging houden. Met alle macht zocht ik wel naar oplossingen. Maar ik had mezelf vast gewerkt in een web van verantwoordelijkheden en angsten.
Als een kip zonder kop rende ik rond in de hoop een sprankje geluk te vinden in de dingen die ik deed.
Dit lukte niet meer. Ik werd er zielsongelukkig van.
Naast dit ongelukkig gevoel had ik ook nog een flinke hutkoffer aan bagage vanuit mijn jeugd en tienerjaren.
Alle ballast werd me teveel en ik ging hier aan onderdoor.

Ik schrijf dit expres in de verleden tijd. Want alle bovenstaande gebeurtenissen zijn in het verleden.
Nu een half jaar later wil ik door. Ik wil weer werken, en sterker nog, ik weet welke richting ik op wil met mijn leven.

Van een kip zonder kop rennend tussen alle problemen door naar iemand met een plan en overzicht.

Ik begin met deze blog zodat ik kan doen wat ik leuk vind.
Schrijven.
Mijn gedachten op papier ( of elektronisch papier ) zetten.
Daar word ik gelukkig van.
Neemt niet weg dat de burn-out en depressie verdwenen zijn, ik ga er alleen op mijn manier mee om.